Cardan
- Die Gerez
- 14 ago 2023
- 5 min de lectura
El movimiento cardánico es el encargado de llevar la potencia del motor al salir de la caja de cambios. Está compuesto por una pieza fundamental: el cardan, o cardán. La Nómade, por ser más larga de lo que originalmente fue el vehículo, tiene doble cardan. Y estas dos piezas marcaron mi vida para siempre.

Cuando salimos de luna de miel con La Nómade, tuvimos muchos contratiempos, pero el más traumático fue el de la primera vuelta: a 170kms de casa se nos rompió la caja de cambios y tuvimos que volver a Quilmes para hacer base y ver cómo seguía la cosa. La caja es una pieza grande, costosa en valor y esfuerzo para arreglar, más un 23 de diciembre. Ese día volvimos de Gral Belgrano, donde nos quedamos una noche de lluvia, grasa y nuevos amigos. Nunca anoté sus nombres, sé que trabajaban haciendo bases para puentes y que eran de Tigre, Entre Ríos y Corrientes, creo. Ellos nos rescataron de la calle donde rompimos la caja. Se bajaron de una F100 llena de herramientas y durante 2hs trataron de arreglar la chata. Nosotros, las tanas Mara y Valeria (hna de Mara), Erik, novio holandés de Vale, Eywa y yo, estábamos ahí alumbrando, pasando herramientas, preguntando todo y tratando de ver qué tan grave era la cosa. Bah, en realidad todos menos Eywa, que estaba bastante piola alternando siestas y exploraciones del pueblo. La chata no tenía arreglo inmediato, había que llenar la caja de aceite, darle unos golpes, hacer girar el motor y empujarla para que el golpe destrabe los cambios. Toda esa epopeya durá otras 2hs, ya en la casa de los pibes mecánicos planta puentes. En el medio hubo viajes a las casas de los mecánicos del lugar, mates con bizcochos, zambullidas en el barro y risas, porque en serio, la imagen de los 5 varados, con el agua encima, sin entender mucho pero con actitud de “esto tiene que arreglarse, no podemos terminar así antes de empezar”, era como un sketch de TV.
Cuando sacamos a rodar la máquina, todos mojados y engrasados... ¡Lo logramos! Arrancó, entró primera y en segunda hizo un clack zarpado, que dejó un veredicto: la caja está rota, funcionan solo la 1ra, la 4ta y la 5ta, hay que volver así o como sea, a Buenos Aires. Nos bañamos, cenamos de puta madre italianamente, vimos de reojo películas viejas en una tele raída, tomamos birra y gin tonic, y después de charlar sobre los pasos a seguir nos fuimos a dormir. En nuestro cuarto (si, ¡La Nómade tiene alto cuarto!) escuchábamos los sapos y los insectos, el cero ruido a ciudad, algunos perros ladrando, y entre risas y humos con Mara nos abrazábamos y sentíamos que estaba todo bien. Porque las complicaciones, hace ya un tiempo, las sabemos parte del viaje.
Nos levantamos temprano, desayunamos, y después de la 2da negativa del Automóvil Club Argentino (asisten en ruta y te dan apoyo en todo punto del país, pero no, no acarrean vehículos de altura superior a los 2,1mts, como nuestra camioneta de 2,5mts). Pegamos la vuelta. Era bastante llevadero a decir verdad, o sea, salvo el pasaje de 1ra a 4ta y los ruidos (no solo de la caja, de toda la chata) después en ruta se volvía bien y por suerte no había nada de tránsito navideño aún. En 4 o 5hs llegamos a Quilmes, directo a la casa de mi vieja, mi casa. Ahí nos reunimos con Carlos, marido de mi madre, de quien voy a hablar varias y amplias veces, que a esta altura ya era el mecánico oficial de la chata: con él la habíamos traído desde Balcarce y con él le habíamos hecho todas las cosas que tenía a la vista la máquina antes de zarpar.
El diagnóstico era drástico: o desarmábamos hasta la última pieza de la caja o salíamos a buscar una nueva de una… Hicimos ambas cosas, y después de pasar toda la tarde desarmando y limpiando pieza por pieza con nafta, entendimos que sólo una caja nueva podía solucionar nuestras ganas de salir al día siguiente. Estaba jodidísima la cosa, pero tipo 20hs del 23 de diciembre de 2016 tipeamos en Mercado Libre “Caja de 5ta rastrojero” y no me pregunten cómo, a la hora estábamos rumbo a Ramos Mejía con $5000 en mano, corriendo por autopista para llegar a lo de Roque Vardaro que tenía una pieza entera, apenas distinta a la nuestra, guardada al lado de un Ford T o impresionantemente parecido, como el de las películas.
Volvimos a Quilmes y relajamos: el 24 nos tenía sacando, limpiando, adaptando, limpiando, armando, y armando, y armando… Brindamos abajo de la chata, con cerveza y espumante en baldes y herramientas por todos lados. Me acuerdo que pasadas las 12 sonaban cohetes fuerte, vino Pepe mi amigo mío con birra y saludos. Pasaba el tiempo y seguíamos poniendo, probando, limpiando… Vale y Erik se quedaron dormidos en un canvas al lado de la chata, y con Nacho dijimos basta a eso de las 5am, Mara y Vero seguían limpiando piezas… Me acuerdo que apoyé la cabeza de día, con la inmensa duda “¿va a arrancar o no?”, pero una parte decía “ya ganaste”, una banca así en el día D de como vivimos, con la famiglia unita y todos tirando para el mismo lado, era ya una feliz Navidad.
Tipo 12 volvimos al trabajo, a las 18 arrancó y salió andando, pero también teníamos el techo sellado contra la lluvia por Mara y Vale, el sistema de agua funcionando para el baño y la cocina (magia de Juanma), y toda la ropa limpia y con olor a suavizante por arte de mi vieja, que bien pilla puso a lavar apenas llegamos de la ruta.
El 25 dormimos en Quilmes, con la chata armada y descansados. Mamá y Carlos se habían ido a la costa a la noche, y nosotros tipo 7am salimos de casa, primero a la estación de servicio y después a la ruta 53. Íbamos saliendo de Florencia Varela rumbo a la 6 con un poco de llovizna, la chata bárbara y de vuelta con esa sensación de “estamos viajando” cuando creí ver una rata al costado de la ruta, asomando la cabeza buscando luz o quién sabe a quién, pero bien cerca del asfalto, como para de reojo darme cuenta que era un cachorro. Frené a los 30mts y bajé a buscarla. La abracé sabiendo que la estábamos salvando, que la estaba salvando, que todo en el mundo hacía sentido porque así son las vueltas de la vida, que en ese momento la perrita era parte del grupo.
Estaba llena de pulgas y garrapatas, con granos de pus en una pancita re hinchada por parásitos. Se quedó con nosotros durante todo el viaje. Y un tiempo más también. Quizás toque contar la historia entra un día de estos.







https://soicau247.com/ hôm bữa mình lướt thấy mọi người nói nên ghé thử cho biết, ai ngờ vào nhìn cũng dễ chịu phết. Mình không phải kiểu ngồi “chốt số” hay soi từng mục đâu, chỉ xem cách họ trình bày thôi. Trang chia nội dung theo từng khối rõ ràng nên kéo xuống là biết mình đang ở phần kết quả hay phần soi cầu/dự đoán, không bị lẫn lộn. Mình thích nhất mấy bảng lô tô đầu/đuôi vì nó xếp theo cột gọn gàng, nhìn phát hiểu luôn chứ không rối chữ. Tiêu đề theo ngày cũng đặt nổi, kiểu “Xổ số Miền Bắc ngày 03/06/2026” hiện ra kèm bảng đầu/đuôi lô tô khá rõ trên trang.
hitclub com mình vào thử cho biết vì thấy bạn bè nhắc, kiểu xem giao diện ra sao thôi. Vừa mở lên thấy trang chia thành các khối nội dung khá rõ ràng, kéo xuống không bị rối mắt hay dồn chữ một cục. Mình lướt qua có đoạn nói nền tảng ra mắt từ 2015 nên cũng hiểu sơ sơ lịch sử hình thành, đặt ngay trên trang nên đọc tiện. Mấy tiêu đề nhìn nổi, khoảng cách giữa các phần ổn nên mắt đỡ mỏi, bấm qua lại cũng nhanh vì menu để chỗ dễ thấy. Nói chung cảm giác họ sắp xếp thông tin gọn gàng, cuộn tới đâu biết mình đang ở phần nào nhờ các…
kèo nhà cái hôm trước mình lướt thấy mọi người bàn tán nên ghé thử cho biết. Mình không rành phân tích gì đâu, chỉ kiểu vào xem thông tin có dễ coi và có cập nhật kịp thời không thôi. Ấn tượng đầu là trang chia nội dung theo từng khối rõ ràng, kéo xuống không bị ngợp chữ. Phần tỷ lệ kèo thể thao họ để dạng bảng nhìn khá gọn, có mấy chỗ biến động là thấy ngay chứ không phải căng mắt dò từng dòng. Mình cũng thích cái cách họ đặt mấy tiêu đề to, đọc lướt là biết đang ở mục nào, khỏi phải bấm qua lại nhiều. Nói chung vào xem nhanh vẫn…
keonhacai mình thấy bạn bè nói hoài nên ghé thử cho biết, kiểu vào xem giao diện ra sao thôi. Ấn tượng đầu là trang nhìn khá thoáng, không bị rối, các phần tách thành từng khối nên lướt nhanh vẫn định vị được mình đang ở đâu. Mình không đọc sâu nội dung, chủ yếu xem cách họ trình bày cho người dùng dễ theo dõi. Cái tiện là thanh menu để ngay chỗ dễ nhìn, bấm qua lại mượt, không phải tìm vòng vòng. Mấy bảng thông tin cũng canh theo cột rõ ràng, chữ và khoảng cách ổn nên nhìn lâu không mỏi mắt. Nói chung mình chỉ ngồi nghịch vài phút mà vẫn thấy bố cục…
keonhacai55.shop dạo này thấy mọi người nhắc hoài nên mình cũng bấm vào coi thử cho biết, kiểu xem giao diện có dễ dùng không thôi. Vừa vào là thấy họ để các bài nhận định soi kèo theo dạng danh sách, lướt một cái là bắt được tiêu đề trận ngay, không phải mò nhiều. Mình thích cái cách họ làm phần tiêu đề nổi rõ, nhìn phát biết đang đọc bài nào, cuộn xuống cũng không bị rối. Chữ với khoảng cách giữa các khối nội dung vừa phải nên đọc đỡ mỏi mắt, nhất là lúc xem nhanh trên điện thoại. Nói chung cảm giác trang này làm theo kiểu “block” rõ ràng, mỗi bài tách riêng…